Αναζητώντας φώκιες στη Αλόννησο: Kρουαζιέρα στο Θαλάσσιο Πάρκο

Μια από τις ομορφότερες εμπειρίες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού στην Αλόννησο, ήταν η περιήγηση με σκάφος στο θαλάσσιο πάρκο της Αλοννήσου. Σε αυτό βέβαια συνέβαλαν ο καιρός και το πλήρωμα, κύριοι υπεύθυνοι για την κρουαζιέρα.

Θα ξεκινούσαμε για τα πιο σημαντικά και συνάμα δυσπρόσιτα σημεία εντός και εκτός νησιού, μιας και θα προσεγγίζαμε άλλα δύο μικρότερα τμήματα γης διασκορπισμένα στη θάλασσα, αυτό της Κυρά Παναγιάς και της Περιστέρας.

Πριν την αναχώρηση

Στο σκάφος βρεθήκαμε ανάμεσα σε ποικιλία εθνικοτήτων, Ιταλούς, Ισπανούς, Γερμανούς, Βέλγους και φυσικά Έλληνες. Είναι μια ιδιαίτερη εμπειρία να βλέπεις τόσους ανθρώπους μαζεμένους,  για να απολαύσετε και να ζήσετε για λίγο ένα κοινό ταξίδι.

Ο καπετάν Πάκης, ο υπεύθυνος της περιήγησης, μας καλωσόρισε και αμέσως φρόντισε να μας δώσει πληροφορίες για το νησί, που περιείχαν στοιχεία από τη μυθολογία, την ιστορία δημιουργία του, την ανάπτυξη, πτώση, κατάκτηση και μετέπειτα συνύπαρξή του στον ελληνικό χάρτη με άλλες πολιτείες, κυρίως γνωστό ως νήσος Ίκος, το νησί των πειρατών.

Με συνοδεία άλλο σκάφος (φωτο από DiDa)

Απέναντί μας θα εμφανιστεί το κεντρικό ορμητήριο τους, το Κοκκινόκαστρο, ονομασία που έχει δοθεί στην παραλία λόγω του έντονου ερυθρού χρώματος του εδάφους στην περιοχή. Λόγω συχνής επιδρομής στην περιοχή της Αθήνας και τα περίχωρα, οι Αθηναίοι θα αποφασίσουν κάποια στιγμή να τους τιμωρήσουν, προσαρτώντας στη συνέχεια το νησί στην Αθηναϊκή Συμμαχία.

Λίγη ώρα μετά, θα φτάσουμε στην παραλία του Αγίου Δημητρίου, την ομορφότερη και συνάμα πιο εξωτική περιοχή του νησιού. Απλωμένη σε μια μύτη με λευκή άμμο και νερά σε βαθύ γαλάζιο να αγκαλιάζουν την ακτή. Η αίσθηση  με την πρώτη βουτιά, μιας και το πρωινό στο σκάφος είχε ανεβάσει τη θερμοκρασία, ήταν απίστευτη, συνοδευόμενη από τη δροσιά της κρυστάλλινης θάλασσας.

Συνεχίσαμε προς τα βόρεια του νησιού, όπου βρεθήκαμε κοντά στην λεγόμενη Μπλε Σπηλιά. Μια βαθιά εσοχή στο βράχο που σε ελκύει να την ανακαλύψεις, εκεί που ο κόσμος σκοτεινιάζει με τον ήλιο να καθρεφτίζεται στο γαλάζιο της θάλασσας. Μια σύντομη στάση για φωτογραφίες και συνεχίσαμε την πορεία μας.

Μπλε Σπηλιά, Αλόννησος (φωτο από DiDa)

Με κατεύθυνση προς τα βόρεια του νησιού και με έναν άνεμο αρκετό για να μας επιτρέψει την είσοδο στο θαλάσσιο πάρκο, κατευθυνθήκαμε σε ένα άλλο, μικρότερο κι όχι έντονα κατοικημένο από ανθρώπους νησί, αλλά από στοιχεία της φύσης: το νησί της Κυρά Παναγιάς.

Όπως μας ενημέρωσε ο καπετάνιος, όλα τα νησιά που βλέπαμε στον χάρτη, από τα πιο μεγάλα μέχρι τα πιο μικρά, ήταν αποτέλεσμα του πετροπόλεμου μεταξύ των γιγάντων αδελφών Ώτο και Εφιάλτη. Σύμφωνα με τη μυθολογία, κάθε πέτρα που κατάφερε να αποφύγει ο ένας από τη βολή του άλλου, κατέληξε να αναπτυχθεί σποραδικά σε διάφορα επιθαλάσσια κομμάτια γης στο Αιγαίο Πέλαγος. Τάδε έφη ελληνική μυθολογία, όχι εγώ…

Μέσα στο θαλάσσιο πάρκο λέγεται ότι κατοικούν περί τις 500 μεσογειακές φώκιες μονάχους – μονάχους, το μεγαλύτερο ποσοστό του είδος στον κόσμο. Μάλιστα, σε ορισμένα άλλα νησιά, όπως το λεγόμενο Πιπέρι, απαγορεύεται να πλησιάσει σκάφος, καθώς εκεί αναπτύσσεται εντονότερα ο πληθυσμός και αναπαράγονται οι φώκιες. Μη τις τρομάξουμε και μείνουν με το άγχος δηλαδή!

Η δεύτερη στάση για μπάνιο ήταν στον κόλπο νότια του νησιού της Κυρά Παναγιάς, μια ειδυλλιακή παραλία με καταπληκτικά γαλαζοπράσινα νερά, σαν καρτ ποστάλ. Εκεί, μετά από μεγαλύτερης αναμονής και κολύμπι μέχρι να βγω στη στεριά, επέστρεψα στο σκάφος που είχε προσαράξει στα ανοιχτά του κόλπου, για να απολαύσουμε ένα ελαφρύ γεύμα. Κι αν έκλεινε η βόλτα μας εκεί θα ήμουν υπερευτηχισμένος! Αλλά υπήρχε και συνέχεια!

Το ταξίδι μας συνεχίστηκε με κατεύθυνση περιμετρικά του νησιού, ενώ αρκετοί επιβάτες επιλέξανε να απολαύσουν τον ήλιο κάνοντας ηλιοθεραπεία στην πλώρη και σε άλλα ακάλυπτα από τον ήλιο σημεία του πλοίου. Κι επειδή ζήλεψα λίγο, αποφάσισα να τους ακολουθήσω κι άπλωσα πετσέτα!

Αρκετή ώρα μετά, δέσαμε στο μικρό λιμάνι της μονής, υποτυπωδώς φτιαγμένο για μικρά πλοιάρια και σκάφη. Από εκεί, θα ανεβούμε τα απόκρημνα σκαλοπάτια, στενά και καμωμένα από πέτρα, σε ζιγκ – ζαγκ στοίχιση μέχρι το σημείο ενός κεντρικού μονοπατιού. Από εκεί, απολαμβάνοντας τη θέα του κολπίσκου ανεβήκαμε μέχρι το μοναστήρι.

Ανεβαίνοντας για το μοναστήρι (φωτο από DiDa)

Η Κυρά Παναγιά ή Πελαγονήσι ή ακόμα και παλιά Αλόννησος σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες. Στο Μοναστήρι, αφιερωμένο στη γέννηση της Παναγία, μπορεί να θαυμάσει κανείς τις εικόνες του 18ου αιώνα και το μωσαϊκό σε σχήμα αστεριού στο προαύλιο. Έπειτα από μια καταστροφική πυρκαγιά και τον μεγάλο σεισμό που έπληξε την Αλόννησο και τα γύρω νησιά, το μοναστήρι ανακαινίστηκε, καθώς ήταν έτοιμο να καταρρεύσει ολοκληρωτικά.

Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια της ανασύστασης της σκεπής του ναού, βρέθηκε ένα παλιό σημείωμα σε μπουκάλι, στο οποίο έγραφε «το όνομά μου είναι Λεόντιος και είμαι μοναχός. Εάν βρεις αυτό το σημείωμα, άναψε ένα κερί και πες μια προσευχή στη μνήμη μου». Από τότε, και κάθε χρόνο, την ημερομηνία ανακάλυψης του σημειώματος, γίνεται εορταστική ακολουθία στη μνήμη του μοναχού στις αρχές Σεπτεμβρίου.

Στο μοναστήρι της Κυρά Παναγιάς (φωτο από DiDa)

Ένας υπέροχος χώρος, με δύο μοναχούς να το φροντίζουν, εκεί όπου περιηγηθήκαμε στο εσωτερικό όπου κατασκεύαζαν ελαιόλαδο και βούτυρο, σε παλιές μυλόπετρες, ενώ εξωτερικά υπήρχαν κήποι με ροδιές, αχλαδιές, καθώς και αμπέλια.

Αφού αποχαιρετίσαμε τους μοναχούς έπειτα από τη σύντομη επίσκεψή μας, πήραμε το μονοπάτι της επιστροφής. Στο λιμανάκι, μετά την κατάβαση, δε μπορούσαμε παρά να κάνουμε μερικές βουτιές, μιας και ο ήλιος είχε ψήσει το δέρμα μας. Λίγο αργότερα θα αναχωρούσαμε για το νησί της Περιστέρας, το πιο κοντινό στην Αλόννησο.

Παρόλο που δεν εντοπίσαμε κάποια φώκια να περιπλανιέται (η μεγάλη μας απογοήτευση), τα μοναδικά ζώα που είχαμε την τύχη να εντοπίσουμε ελεύθερα στη φύση ήταν μερικά αγριοκάτσικα, να περπατάνε κυριολεκτικά στο χείλος απόκρημνων βράχων, και τον ελληνικό μαυροπετρίτη ή αλλιώς Eleonora’s falcon, όπως αποκαλείται.

Παραλία στο νησί της Περιστέρας (φωτο από DiDa)

Τελευταία στάση, στην παραλία του νησιού της Περιστέρας, όπου κάναμε μπάνιο με θέα τον ήλιο να παίρνει καθοδική πορεία για την ανατολή και ένα παλιό καράβι στην ακτή. Το κολύμπι στα νερά του ήταν ένα υπέροχο κύμα δροσιάς μέχρι την τελική επιστροφή στο λιμάνι του Πατητηριού.

Επιστρέφοντας στη βάση (φώτο από DiDa)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αρέσει σε %d bloggers: